Shorttrack

shorttrack
shorttrack

Nee ik ben geen sportmens, ik sport zelf niet en ik kijk ook nauwelijks.
Ik heb zelfs een hekel aan de massa hysterie zoals die rondom sommige sporten hangt, de persoons verheerlijking, het groot kapitaal en de mensenhandel (hoe moet je het anders noemen als een speler wordt verkocht aan een andere club?). Sport en sport is twee, ik bedoel hier dus niet de sport voor de eigen gezondheid of samen voor het spelletje, maar ik bedoel hier de sport als een soort theater met toeschouwers, de spelers zijn de artiesten. De ene artiest speelt beter dan de andere en het ene spel is aantrekkelijker dan het andere. Maar de sfeer om deze sport is toch heel anders dan bij het theater.

De meest geziene sporten zijn in de klauwen van het kapitaal gevallen met beroepssporters, weddenschappen, duistere praktijken, match fixing en massa beinvloeding met allemaal het ultieme doel om het kapitaal te vergroten van “anderen”, niet van de kijkers en nauwelijks van de artiesten.

Dat sport de samenleving een vermogen kost laat ik even buiten beschouwing. Wat kost een gebroken arm of been en denk niet alleen aan de ziektekosten maar vooral ook aan arbeidsverzuim? Wat kost het als door de massa hysterie een halve stad wordt verwoest of wat zijn de kosten voor beveiligingen en preventieve maatregelen?

Maar toch is er 1 kijk sport die ik iedereen van harte kan aanbevelen: shorttrack schaatsen. Een heel klein schaatsbaantje van slechts 111 meter met sporters die hun linker hand bijna over het ijs laten glijden om maar in balans te blijven.  Voor de toeschouwer is de overzichtelijkheid van dat korte baantje en de redelijk korte kijkduur heel aantrekkelijk. Je moet wel steeds heel goed opletten want het gaat allemaal razend snel, maar gelukkig hebben ze allemaal enorm grote cijfers op hun helmen. De tribunes zijn klein en het speelveld ligt beneden, een soort bovenaanzicht dus, net zoiets als een modelspoorbaan of Madurodam. Lekker overzichtelijk.

Deze sport is nu ineens in het nieuws door de prestaties van Sjinkie Knegt, met die prachtige zwarte baard. Diep in m’n hart hoop ik op een goed resultaat bij de Olympische winerspelen.
Dat shorttrack niet zonder gevaar is bewijst Monique Velzeboer die bij de Olympische spelen van 1988 in Calgary een glansrol had, maar bij een training in 1993 in Frankrijk een dwarslaesie opliep. Zij is nu in haar rolstoel fotografe en ambassadeur van het Liliane fonds.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *